พอแก่ตัว มันก็ง่ายจะยอมรับว่าชีวิตคนเรามันเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ตลอด
นี่ยังงงอยู่ ว่าสุดท้าย เรากลายเป็นคนไม่มีเพื่อนสนิทที่สนิทจริงๆไปตอนไหน
แล้วอะไรทำให้ตอนนี้เราเหมือนลอยคว้างกลางอากาศอยู่คนเดียว
จะว่าเราไม่แคร์ อืม เราก็ไม่แคร์จริงๆนั่นแหละ แต่ส่วนนึงก็คิดถึงช่วงเวลาดีๆที่เคยสนุกสัสๆด้วยกัน
แต่วันนี้มันต่อความสัมพันธ์ไม่ติดแล้ว ก็ไม่รู้จะช่วยมันยังไง เสียดายอยู่
โดดเดี่ยวมั้ย อืม ก็นิดหน่อย แต่ไม่เดียวดายหรอก สุดท้าย เราก็ยังรักษาความสัมพันธ์ที่มีระยะห่างอื่นๆไว้ตลอด
รู้สึกเหนื่อยๆกับการปฏิสัมพันธ์กับคนทุกรูปแบบเลยนะ แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดอยากอยู่คนเดียว แค่อยากเจอคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุก สบายใจ 100%
พยายามถามตัวเองบ่อยๆว่าเรามันไม่ดียังไงนะ ทำไมไม่ใช่คนที่ถูกเลือกให้เป็นอันดับ 1 ในความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน .... อืม ไม่มีคำตอบหรอก ของพวกนี้ไม่มีเหตุผล สุดท้ายก็คงเพราะ เข้ากันไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อน และอาจจะเข้ากันไม่ได้อีกแล้วตลอดไปก็ได้
อย่าไปเสียดายนานเลยนะ ทุกอย่างผ่านเข้ามา แม้ว่ามันจะเคยอยู่กับเรานานขนาดไหน วันนึงมันก็จะจากไป จากไปเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนั่นแหละ
อยู่กับปัจจุบัน พัฒนาหัวใจให้แข็งแรง ยอมรับความเปลี่ยนแปลงและปรับตัวเก่ง แล้วเธอจะมีความสุขมากกว่าเอาตัวเองไปยึดติดกับสิ่งต่างๆมากจนเกินไป
มองภาพวันเก่า ให้เป็นแค่ภาพๆหนึ่งที่เคยเกิดขึ้น อย่าได้ฝังความรู้สึกอันลึกซึ้งและปรุงแต่งจนเกินควรลงในนั้น ปล่อยให้มันมลายหายไปพร้อมกาลเวลาเถอะนะ
ขอให้เธอมีความสุขไม่ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง ......
